Life wants to live

life wants to liveLife wants to live ……….. Leven wil geleefd worden.
Heb je daar wel eens bij stil gestaan?
Je kunt het zien, overal. Ik zag het op vakantie, wandelend in de bergen. Op de meest onmogelijke plaatsen, tussen de kale stenen, komt er opeens leven tevoorschijn.

Als ik na de vakantie thuis kom blijken de planten het zwaar gehad te hebben. Die ene clematis, die dit jaar erg mooi beloofde te worden, lijkt het te hebben opgegeven. Ik haal hem uit de grond, het ziet er hartstikke dood uit. Ik knip alle dode takken weg en stop hem toch maar in een pot. Beetje lekkere verse aarde, wat water.En wat gebeurt er?
Nog geen week later zie ik een klein groen puntje, life wants to live!
Er komt een klant, daar is iets van binnen dat wil léven. Ondanks alle tegendruk die er ook is. Het wíl leven, zijn lijf schudt er van. Wat een kracht! Pure levenskracht! (meer…)

Foute Stap?

foute-stapIk voel iets bozigs van binnen. Ik ken het wel, het lijkt altijd ergens op de achtergrond aanwezig. Ik neem wat tijd om na te gaan hoe dat in mijn lijf voelt, ik voel iets bij mijn keel, diep weg. Het is echt boos, kwaad, kwaad op het leven, kwaad dat de dingen niet gaan zoals ik het wil. (wat fijn dat we focussen hebben anders had ik nu al lang afgehaakt, domme kinderlijke gevoelens). Het voelt als een lilliputter, en het is kwaad, ontzettend kwaad dat het nooit is uitgegroeid. Het wordt groter als ik er aandacht aan geef. Het wil om zich heen maaien en alles en iedereen om maaien, en met grote reuzenvoeten iedereen en alles vertrappen (o jee, dit kan toch niet de bedoeling zijn). Goh wat geeft dat een ruimte van binnen, op mijn borst gaat het helemaal open. Het zakt en wordt ruimer. Wow. Tegelijkertijd weet ik dat dit toch niet de bedoeling kan zijn dat ik voortaan zo door het leven ga, nietsontziend om mij heen maaiend met grote stappen voorwaarts en alles vermorzelend wat ik onderweg tegenkom. Gelukkig ben ik niet alleen en heb ik een focusmaatje bij me. Zij vraagt mij of ik dat wat voelt als een boze lilliputter wil begroeten. (meer…)

Niet zoveel vragen

niet-zoveel-vragenDe kern van focussen is ruimte maken voor het proces en erbij-zijn zodat het proces zijn eigen gang kan gaan. Zonder dat het door ons in de weg gezeten wordt. Dat in de weg zitten kan vele vormen aannemen. En we doen het vaak met de beste bedoelingen. Een voorbeeld uit eigen praktijk.

Er komt een nieuwe klant. Iemand die kennis heeft gemaakt met focussen en het graag wil leren. Ik begeleid de mevrouw naar binnen en vraag haar eens na te gaan hoe het aanvoelt zo daar van binnen. Er komt iets dat voelt als een groot blok, met scherpe kanten en grote uitsteeksels. Op de uitnodiging om dat eens te begroeten reageert het blok en wordt wat kleiner. (meer…)